Werken aan een comeback...

Goh ja, waarom niet...

Cursief Huigje herinnerde mij aan het bestaan van deze blog, door hier nog eens een reactie achter te laten... Hoe het tegenwoordig gaat met mij? Prima!

Maar alles is anders tegenwoordig.

Neen, echt, alles!

Ik weet zelfs niet waar ik moet beginnen...

Misschien met het gemakkelijkste:

ik zit nu eindelijk in mijn laatste jaar geneeskunde. Het stagejaar heb ik dus overleefd,

eigenlijk is dat echt voorbij gevlogen! Zoals iedereen dus voorspeld had! Het was een zeer leerrijk jaar waarin ik dingen gedaan heb, waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou doen.

En ik heb mijn "ware roeping" gevonden: ik word huisarts!

Maar er was tijdens dat jaar ook een kantelmoment. Zo een moment dat heel mijn leven overhoop heeft gegooid... Het begon allemaal met ochtendmisselijkheid en een positieve zwangerschapsstest! En zo komt het dat ik en mijn vriend over ongeveer een maand een kindje krijgen...

Neenee tis geen grap, het is helemaal echt! Hoewel we het soms zelf nog niet helemaal geloven, zullen wij binnenkort echt volwassen worden, ouders dus. We zijn dan ook maar gaan samenwonen en dat loopt allemaal op rolletjes. De kinderkamer is klaar. De noodvalies staat klaar. De geboortelijst ligt. Het geboortekaartje is zo af als op dit moment mogelijk is. Dus eigenlijk zijn we er helemaal klaar voor. Hahaha.

Ik ben al 15 (!!!) kilo bijgekomen en dat allemaal in de vorm van een compact gezwel, waardoor ik nog de lenigheid van een neushoorn heb. Kousen en schoenen aantrekken is een echte beproeving geworden. Ik zou het liefste de hele dag pendelen tussen mijn bed en een warm bad. Kortom, ik heb het wel gehad met dat zwanger zijn. En dan mag ik eigenlijk nog niet klagen, ik heb eigenlijk weinig last gehad van kwaaltjes, en - daar ben ik wel trots op - heb niet één keer moeten overgeven.

Maar voor mij mag hij komen. Of zij? En dan nog het liefst op een vlotte pijnloze manier. Hahaha.

Vanavond vanavond...

Et voilà, het stagewerk is ingediend, dus tijd voor ontspanning... Vanavond...



Dat kan gewoon niet anders dan geweldig worden!

Weer een update...

Want het is hier alweer zo verouderd hé.

Ok dus intussen zit ook mijn stage heelkunde erop - de stage waar ik de meeste schrik voor had, maar die ongelofelijk plezant bleek te zijn! Ondertussen ben ik net aan mijn stage psychiatrie begonnen.

En ik en mijn lief zijn weer samen, al làng zelfs, we zijn uiteindelijk maar 2 weken uit elkaar geweest.

En ik heb voor Maatschappelijke Gezondheidszorg gekozen.

En mijn stagewerk moet dringend af.

En ik ben op skivakantie geweest - dat lijkt nu al lang geleden, maar twas dus 4 weken geleden... Bestemming: Les Menuires - Weer: goed tot zeer goed - Gezelschap: mijn 2 vaste skimaatjes - Ambiance: verzekerd!

En had ik al verteld dat we tegenwoordig een poes hebben - ik die nooit een kattenliefhebster was... Maar 't is zoooo'n schatje!!

Meet Puddy of ook wel T-cat of ook wel Regi in the mix of Debruyne Henri (ja het kind verandert nogal veel van naam)

Lang geleden, veel veranderd...

Jawadde, dat is nu echt eeuwen geleden dat ik nog eens een postje schreef! Schandalig gewoon! We zullen daar meteen eens verandering in brengen, met De Redenen Waarom Ik Zo Lang Geen Postje Schreef:

1. Ik ben bezig aan mijn stagejaar, uiteraard! (Had ik al verteld dat ik er in tweede zit door was?) Ik heb al een maand inwendige geneeskunde gedaan en anderhalve maand Pediatrie. Nu ben ik sinds anderhalve week bezig aan Gynaecologie en Verloskunde. Dus dat is druk druk druk! Dat is het leven van een werkende mens, zonder daar dan betaald voor te worden hé. En dan nog wachten erbij!

2. Ik had een lief. Met de nadruk op hàd. Na zes maanden is er afgelopen zondag een einde gekomen aan het sprookje, dat blijkbaar alleen voor mij een sprookje was en voor hem eerder een aanslag op zijn vrijheid. Ik zal hierover waarschijnlijk nog een wel een aantal keer vertellen (lees: zagen en klagen). Maar in elk geval, toen wij nog een koppel waren, waren we elk weekend samen en af en toe ook op een vrij avondje in de week, en dan schiet er al snel niet veel tijd meer over voor andere dingen.

Ik heb alles dus wat verwaarloosd, wat achteraf gezien heel erg stom was, want zo creëer je natuurlijk een geweldig diep gat om in te vallen. Ik ben intussen geland en opnieuw op post!

Morgen is het dan zover...

Ik ben erdoor!!!! Geslaagd!!!
Dat had ik helemaal niet verwacht... Maar morgen om 8u begin ik dus aan mijn stage!!

Ik begin op inwendige geneeskunde, eerst twee weken pneumologie (alles wat met de longen te maken heeft) en dan verhuis ik voor nog eens twee weken naar gastro-enterologie (maag-darm dus). Spannend spannend spannend!!!!!

En woensdagavond heb ik mijn eerste wacht. Nog veel spannender!! Het worden hier spannende dagen, dat staat vast!

Bijna gedaan....

Terwijl het voor iedereen allemaal lijkt te beginnen, zit het er voor mij bijna op... Het schooljaar dus. Morgen laatste examen. Eindelijk eindelijk eindelijk. Het was verdorie veel te zwaar...

Morgen eindelijk nog eens zorgeloos rondhangen, iets drinken, het laat maken... Zorgeloos tot volgende week vrijdag. Deliberatie. Ik heb er al schrik voor, maar nu nog ni aan denken.

En ik heb weer eens geluk, net als ik eindelijk eens een weekje vakantie heb, gaat mijn lief een week naar Denemarken. Sni eerlijk! Maar het is voor zijn splinternieuw werk, niks aan te doen.

Maar dit weekend heb ik hem nog voor mij alleen. Ah nee, ik moet hem delen met de voetbal. Sni eerlijk!

Nu slapen. Nog één examen. Nog heel effe.

Ik ben mijn eigen kapper

Want eerlijk gezegd, zo'n bezoek aan de kapper is toch maar duur, voor wat het uiteindelijk oplevert. Ik ga maar om het halfjaar naar de kapper, of soms maar één keer per jaar. En dan mag het goed kort, zodat ik het weer een half jaar kan laten groeien... Maar zo af en toe zet ik er zelf de schaar in.

Gisterenavond was ik het beu. Mijn haar - schouderlengte - doet rare dingen als het los hangt. Op mijn hoofd ligt het zo plat als een vijg, verderop staat het in allemaal bochten. Als het nu mooi zo krullen, maar nee... Dus doe ik het altijd in een staart. En wat heb je dan aan langer haar?

Dus hopla, ik pakte mijn schaar en knipte en knipte en bleef maar knippen... Misschien ben ik iets te vlijtig geweest, maar nu heb ik een fris kopke... Achteraan héél kort, vooraan nog ietsje langer. Ik vind het best nog wel geslaagd. En het is maar haar... Dat groeit wel weer!